Het is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering dat profvoetballers en andere sporters zich bij transfers of contractverlengingen laten bijstaan door een zaakwaarnemer. In ruil voor zijn werkzaamheden ontvangt de zaakwaarnemer bij het sluiten van de arbeidsovereenkomst een commissie, tekenbonus of andere vergoeding van de club. Maar wat als de zaakwaarnemer de sporter hierover niet, of niet volledig, informeert?
De zaak-De Vrij: transparantie als harde verplichting
In de zaak rond Stefan de Vrij stond precies deze vraag centraal. Zijn zaakwaarnemer, Sport Entertainment Group, begeleidde zijn transfer naar het Italiaanse Internazionale. De Vrij was echter niet op de hoogte van het aanzienlijke financiële belang – € 9,5 miljoen (!) – dat SEG zelf bij deze deal had, noch van de aanvullende voorwaarden die Internazionale daaraan had verbonden. Als gevolg daarvan stemde hij in met een salaris van € 37,5 miljoen, terwijl de club hoogstwaarschijnlijk bereid was geweest hem tot wel € 50 miljoen te betalen.
De Hoge Raad oordeelde dat een zaakwaarnemer in een dergelijke situatie verplicht is om vooraf volledige openheid te geven over de door hem te ontvangen vergoeding — zowel ten aanzien van de hoogte daarvan als van eventuele aanvullende voorwaarden die de club daaraan heeft verbonden. Die verantwoordelijkheid rust nadrukkelijk op de zaakwaarnemer. Van een sporter kan niet worden verwacht dat hij hier zelf onderzoek naar doet; het nalaten daarvan kan hem dan ook niet worden tegengeworpen.
Waarom dit relevant is voor andere profsporters
Op zichzelf zijn dergelijke constructies niet verboden. Sterker nog, vanwege arbeidsrechtelijke regels is een vergoeding vanuit de club vaak de enige manier waarop een zaakwaarnemer voor zijn bemiddeling kan worden beloond. Hij mag namelijk geen vergoeding bedingen van de (werkzoekende) sporter.
De kern ligt in volledige transparantie. Een aanzienlijk financieel belang van de zaakwaarnemer — al dan niet in combinatie met voor de sporter nadelige aanvullende voorwaarden — kan immers botsen met het belang van de sporter bij een zo gunstig mogelijk contract. Juist daarom is wettelijk vastgelegd dat de zaakwaarnemer verplicht is dit belang tijdig en volledig kenbaar te maken.
Voor de sporter draait het daarom om de vraag of hij vooraf volledig is geïnformeerd over de vergoeding die zijn zaakwaarnemer van de club ontving, inclusief de hoogte en eventuele voorwaarden daarvan. Was die informatie niet (volledig) bekend vóór het sluiten van de arbeidsovereenkomst, dan kan de sporter mogelijk aanspraak maken op schadevergoeding wegens misgelopen salaris. In dat geval kan het raadzaam zijn om de gemaakte afspraken en de rol van de zaakwaarnemer nader te laten beoordelen.
Tot slot
De boodschap van de Hoge Raad is duidelijk: transparantie is geen formaliteit, maar een harde verplichting voor zaakwaarnemers. Voor sporters betekent dit dat zij sterker staan dan vaak wordt gedacht wanneer die openheid ontbreekt.
Bent u profsporter en vermoedt u dat uw zaakwaarnemer niet volledig transparant is geweest over zijn vergoeding of belangen? Wij kijken graag met u mee naar uw positie. Neem gerust contact op met Michiel Vergouwen, Jelle Harmsma of één van onze andere specialisten.
Bronnen:
- Hoge Raad 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025:1388
- Dammingh, J.J., Annotatie bij Hoge Raad 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025:1388, JOR 2026/16
- Pinckaers, F.S.C, Annotatie bij Hoge Raad 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025:1388, TvPP 2025/50
- Hoge Raad 6 april 2007, ECLI:NL:HR:2007:AZ5440
De inhoud van deze blog is actueel op de datum van publicatie, maar het recht is voortdurend in beweging. Voor de meest recente juridische inzichten, neem gerust contact op met ons kantoor via [email protected] of 020 – 676 2500.