"Ik wil je even laten weten dat ik de ziekte van Pfeiffer heb en een zware keelontsteking." Dat appt een medewerker van een makelaarskantoor op 13 maart 2026 aan haar leidinggevende. Ze schrijft er ook bij: "Door kleine inspanningen ben ik al moe en slaap ik overdag veel." Veertien dagen later staat ze aan de start van een Hyrox: acht keer een kilometer hardlopen, met na elke kilometer een fitnessoefening. Een week daarna is ze op staande voet ontslagen. Terecht, oordeelde de kantonrechter.
Ziek thuis, maar wel sporten, klussen of ergens anders aan het werk. Veel werkgevers kennen de frustratie. Deze uitspraak laat zien dat een werkgever daar in de juiste omstandigheden hard tegen kan optreden.
Het vertrouwen was al broos
Haar eerste jaar in de commerciële binnendienst loopt volgens de werkgever stroef: ze meldt zich regelmatig af en komt vaak te laat. Zelf erkent ze dat er spanningen waren. Toch krijgt ze een tweede jaarcontract. Bij die verlenging spreken ze over herstel van het wederzijdse vertrouwen.
Op 10 februari 2026 meldt ze zich ziek, vanwege spanningen in de arbeidsrelatie. Een maand later volgt het bericht over Pfeiffer. Dan de Hyrox. Op 1 april hoort de werkgever ervan. Een dag later vraagt hij haar hoe dat past bij wat ze eerder over haar gezondheid meldde. Haar enige reactie is dat sporten gezond is. Hij concludeert dat ze een onjuist beeld heeft gegeven van haar belastbaarheid en hem heeft misleid. Op 3 april volgt het ontslag op staande voet.
Zij vindt het ontslag onterecht. Ze meldde zich ziek vanwege de spanningen, niet vanwege Pfeiffer. En het is aan de bedrijfsarts om te bepalen of iemand arbeidsongeschikt is.
Wat vond de rechter?
Medewerker heeft gelijk dat het de bedrijfsarts is die beoordeelt of iemand ziek is. Maar dat is niet de kern hier. Het ontslag gaat niet over de ziekmelding, en ook niet over de vraag of ze fysiek aan een Hyrox kón meedoen. Het gaat om de schending van het vertrouwen. Daarover hadden partijen al meermaals gesproken, en de werkgever was haar op diverse momenten tegemoetgekomen bij het combineren van werk en privé. Dan is het volgens de kantonrechter niet onbegrijpelijk dat de werkgever alle vertrouwen verloor toen hij hoorde van de Hyrox, kort nadat ze had gemeld dat ze Pfeiffer had en eigenlijk te moe was om iets te doen.
Die vertrouwensbreuk is haar aan te rekenen. Het ontslag op staande voet houdt daarom stand. En omdat zij de dringende reden gaf, moet zij de werkgever zelfs een schadevergoeding betalen. De rechter matigt die wel, tot € 2.106,00 bruto.
Verwijtbaar, maar niet ernstig
Eén ding krijgt ze wel: haar transitievergoeding. Een dringende reden betekent namelijk niet automatisch dat de werknemer ook ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Haar gedrag was volgens de rechter verwijtbaar, maar niet ernstig verwijtbaar. Na ruim een jaar in dienst gaat het om € 877,50 bruto.
Tot slot
Een ziekmelding is geen vrijbrief. Wie meldt dat hij van kleine inspanningen al moe is en twee weken later een Hyrox loopt, kan zijn baan kwijtraken. Wel ging het hier om meer dan de wedstrijd, namelijk om wat ze zelf over haar belastbaarheid had gemeld, om haar uitleg en om een vertrouwen dat al kwetsbaar was. Sporten tijdens ziekte bewijst op zichzelf niet dat iemand kan werken.
Kom je zoiets tegen? Vraag dan eerst om uitleg. En win juridisch advies in voordat je een ontslag, zeker wanneer dit op staande voet is, overweegt.
Twijfel je hoe je moet reageren als een zieke werknemer toch blijkt te sporten? Neem dan gerust contact op met Dunya van der Mark of één van onze andere specialisten.
Bronnen
Rechtbank Zeeland-West-Brabant 2 september 2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:8540
De inhoud van deze blog is actueel op de datum van publicatie, maar het recht is voortdurend in beweging. Voor de meest recente juridische inzichten, neem gerust contact op met ons kantoor via [email protected] of 020 – 676 2500.